NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Teşekkürler millet.
Çok teşekkürler.
Evet.
Bir arkadaşım, Tinder'da tanıştığı birinden hamile kaldı.
Öyle değil mi? Evet. Ben de bundan bahsediyorum.
Kim Tinder'dan tanıştığı birinden hamile kalır ki?
İşte bu gelecek, millet.
Çocukken, gelecek hakkında düşündüğünüzü hatırlıyor musunuz?
Nasıl olacağını.
Yanıldınız.
Hepimiz yanıldık.
Ben, Star Trek gibi olacağını sanıyordum.
Uzaya gitme kısmı değil, geri kalan kısmı.
Her şey temiz olacaktı, insanlar da zeki ve havalı.
Hayır.
Neden biliyor musunuz? Bunu çözdüm. Beyaz kırolar da geleceğe gidiyor.
Hem de telefon uygulamalarından hamile kalıyorlar.
Kim Tinder'dan birinden hamile kalır ki?
Ayrıca, kim hamile kalır ki?
Yeter çocuklar. Yeter. Bu hiç de orijinal değil.
Çocuklar çöp gibidir.
Bir çocuğunuz varsa, tabii ki sizinkini de kastediyorum.
Hepsi çöp gibiler. Bunu biliyorsunuz. Öyle olduğunu biliyorsunuz.
En kötü hallerini gördünüz. Öyle olduğunu biliyorsunuz.
Hiç, bir çocuğun koşturup,
nefes nefese kalarak su içmeye çalışmasını gördünüz mü?
Bunu nasıl yapacaklarını bilmiyorlar.
Onları izleyin. Bunu beceremeyişlerini izleyin.
Şöyle gelirler:
"Dostum, 15 yaşındasın.
Neden böylesin? Burnundan nefes al, seni salak." dersiniz.
Bir de bipolar olurlar, yok yere bağırırlar.
Bir ay önce, uçakla Florida'ya Tampa'ya gidiyordum.
Yol boyunca uyuyacaktım, tamam mı?
Sonra önüme iki yaşında lanet bir çocuk oturdu. "Hay ananı." dedim.
Buna kimse sevinmez.
İki yaşında çocuk gördüğünüzde "Evet." demezsiniz. Hep, "Lanet olsun." dersiniz.
Seyahati mahvedecek. Bu çocuk öyle değildi.
Tam bir melekti, lanet bir melek. Yol boyunca uyudu, buna inanamadım.
Uçak indiğinde, annesi onu uyandırdı, bilirsiniz.
"Casper." Adı buydu.
Çocuk beyazdı. Tabii ki beyazdı.
Beyaz olduğu çok belli. "Casper, tatlım, uyan."
Casper uyandı ve şöyle yaptı:
"Hayır! İstemiyorum! Gitmek istemiyorum!"
"Dostum, Casper, geldik. Bu iyi bir şey.
Tampa'dan nefret mi ediyorsun?"
Kısırlaştırma ameliyatı yaptırmama ramak kaldı. Yemin ederim.
Bunu hep düşünüyorum.
Yaptırması daha kolay olsaydı, kesin yaptırmıştım.
7-Eleven'da bunu yapsalardı, beş tane falan yaptırmıştım.
Arkadaşlarım da yaptırmamı istemiyorlar. "Vasektomi yaptırma.
Delirdin mi? Ya bir gün çocuk istersen?"
Ben de "Hangi gün?" diyorum.
Ne zaman? Beş yaşından beri çocuklardan nefret ederim.
Her neyse, vasektomi yaptırıp fikrimi değiştirirsem
ve çocuk istersem, evlat edinebilirim.
Neden kimse bunu düşünmüyor, bilmiyorum.
Evlat edinmenin nesi yanlış? Hazır boşta kaliteli çocuklar varken,
neden yeni ekip yaratıyoruz ki?
Anlarsınız ya?
Bazı insanların, evlat edinmeye çok karşı olduğunu biliyorum.
Öyle birini tanıyor musunuz? "Hayatta olmaz. Olmaz."
Bir arkadaşım şöyle diyor, "Çocuğum benim genlerimi taşımalı.
Yüzde 100, ne olursa olsun, benim genlerimi taşımalı."
Ben de diyorum ki, "Nesin sen, kral mı? Neden bahsediyorsun?"
Bu Taht Oyunları değil, seni salak. Bir işe yara.
Ayrıca, bekle. Senin genlerin mi? Baban, ailesini terk etti.
Üniversite terksin. Kısasın ve kelsin.
Berbat genlerin var.
Genlere bu kadar değer veriyorsan, soyuna bir son vermelisin.
Doktor falan değilsin ki. Yokluğun fark edilmez.
Evlat edinmede bir sorun yok. Ayrıca, almadan önce
biraz göz gezdirebilirsin.
Bu akıllıca, değil mi?
Diyelim ki bir çocuğun biyolojik babasıyım. Çocuğunuz oldu.
Diyelim ki, tavşan dişleriyle doğdu.
Normal dişin iki katı... Bugs Bunny gibi kocaman ön dişlerle.
Bu bir şeyi değiştirmez ki.
Dünyada kimse "Bunu artık yapmak istemiyorum." demeyecek.
Canavar olmanız gerekir. Ama aynı zamanda, kimse bunu hayal etmez.
Kimse şöyle demez, "Çocuğum olduğunda
pizzayı aşağıdan yemeyi öğreteceğim, dişlerin etrafından."
Hava rüzgarlı olduğunda, omuzlarından tutmam gerek, yoksa uçup gidecek.
Aile fotoğraflarında şöyle demezsiniz, "Ağzın kapalı gülümse.
Bunu konuşmuştuk. Lanet olasıca koca dişli. Hayallerimi mahvettin."
Çocuk evlat edinirken buna endişelenmenize gerek yok.
Evlat edinirken, insan barınağına gidersiniz, bilirsiniz.
Etrafa bakarsınız. Sanırım bütün çocuklar kafeslerinin önüne gelir.
Beni seç. Lütfen.
Lütfen.
Dersiniz ki, "Çocuklar, çok muhtaç görünüyorsunuz.
Bırakın ben size geleyim."
Arkalarda utangaç bir çocuk görürsünüz.
Ona bakarsınız, o da size bakar, "Bu o olabilir.
Bu, oğlum olabilir." dersiniz.
Gergin bir şekilde yanına gidersiniz. "Merhaba dostum.
Adın ne?" dersiniz.
O da "Peter." der.
"Merhaba Peter, ben Ari."
"Ne olmuş yani?"
"Bugün eve gitmek ister misin?" "Bilmiyorum, belki de. Ne sikime?"
"Sanırım seni sevdim.
Sanırım benim oğlum olacaksın."
"Evet, bu iyi olurdu." der.
"Pekala. Buna memnun musun?" "Evet."
"Mutlu olduğunu gösterebilir misin?" "Ne istiyorsun?"
"Bilmiyorum, gülümse falan."
"İstemiyorum."
"Neden? Gülümsemek iyi gelir. Herkes gülümsemeyi sever.
Ağzında daha fazla kası çalıştırır."
O da "Tamam." der.
"Hayır! Lanet olasıca tavşan dişleri.
İyi denemeydi piç kurusu. Buradan asla çıkamayacaksın."
Tinder'dan hamile kalmış.
İki farklı doğum kontrol hapı arasındaymış.
Prezervatif kullanmışlar ama o da yırtılmış.
Ertesi sabah, ertesi gün hapı almış.
B planı hapı. Ertesi gün hapı her zaman işe yaramıyor. Biliyorum.
Bunu duyduğunuzda, şunun farkına varıyorsunuz,
o kesinlikle...
bir yalancı.
Bu mümkün değil.
O şeylerden biri bebeği öldürmeliydi.
Dördünün de işe yaramaması imkansız.
Spermler, formunun zirvesindeki Emmitt Smith gibi debeleniyor mu?
Buna kimse inanmaz.
Kim prezervatif yırtar ki?
Prezervatif yırtıyorsanız, yanlış sikişiyorsunuzdur.
Artık 17 yaşında değilsin. Nasıl... Şöyle mi yapıyorsun?
"Kahretsin. Bir tane daha yırttım." "Biliyorum. Ağır ol."
Neden delik açıyorsun? Aşağıda petrol falan yok.
Arada bir öpüş.
Yırtılmamaları gerek.
Yedi, sekiz yaşlarındayken,
kullanılmamış bir prezervatif buldum.
Ve...
Yedi yaşında, onunla ne yapacağımı bilmiyordum.
Prezervatif kullanmama on sene vardı.
Prezervatif kullanmayı tamamen bırakmama da 15 yıl vardı.
Prezervatif, berbat bir şey.
Kızlar, ne kadar boktan olduğunu asla bilemezsiniz.
Kadın üstünlüğü. Hiç prezervatif takmadınız.
Bu, kadın üstünlüğü. Kimse bundan bahsetmez.
Bilin diye söylüyorum, prezervatif takmanız,
üstünüzde palto varken, size masaj yapılmasına benzer.
"Ne yapmaya çalıştığını anlıyorum.
Kötü hissettirmiyor
ama ten teması çok daha iyi olurdu." diyorsunuz.
Prezervatif buldum ve ne yapacağımı bilemedim. Yedi, sekiz yaşlarındaydım.
Ne yaparsınız ki? Ondan su balonu yaptım.
Çocuklar bunu yapar. Çok büyük yaptım. Bu kadar büyüktü.
Prezervatifin gücünü test ettim. Dokunmuyorken bile sallanıyordu.
İşte o kadar doluydu.
Şekli de şöyleydi:
Moleküller neredeyse parçalanırken, balkonda oturuyordum.
"Bununla ne yapacağım? Bu benim şaheserim."
O sırada, hayatımda yaptığım en iyi şeydi.
"Bununla ne yapacağım?" Arkadaşımın yaklaştığını gördüm.
"Bunu kafasına geçireceğim." dedim.
Bu prezervatif su balonunun varoluş sebebi buydu.
Arkadaşım Aaron'u ıslatmak. Onu yerden aldım.
Beni görmedi. Köşeyi döndü.
Elimden geldiğince sert bir şekilde ona attım.
Ondan sekti, yere düştü. Sekti. Patlamadı bile.
Onu sevişme sırasında nasıl yırtarsın ki?
Bir şeyleri yanlış yapıyorsun.
Tinder buluşmasında böyle hamile kalırsın işte.
Bilmiyorum dostum. Çocuğunuz var mı?
Yok mu? Ne yapıyorsun? Geri mi çekiyorsun?
En etkili doğum kontrol yöntemi işte bu.
Prezervatif değil, yüzde yüz etkili olan geri çekilme.
Evet, insanlar bana inanmıyor.
Geri çekilme, yüzde yüz etkili. 5.000 yıldır yanıltmadı.
Yüzde 100.
Geri çekilmeden daha az etkili olan nedir biliyor musunuz?
Neredeyse geri çekilmek.
Bu, nispeten daha az etkili.
Geri çekildiğinde, yüzündeki ilk ifade şöyleyse:
Geri çekilmenin şanlı adını, boktan,
neredeyse geri çekilmenizle kirletmeyin.
Boşalmadan önce, penisinize bir saniye dokunmanız gerekir.
Geri çekilir çekilmez, "İşte boşaldım." dememelisiniz.
Ona bir şeyler yapmalısınız.
Tinder buluşmasında hamile kalmış.
Bunu çocuğuna nasıl açıklarsın?
Çocuk büyüdüğünde, ona nasıl açıklayacak?
"Anne, ben nereden geldim?" dediğinde
buna ne cevap verecek?
Şöyle diyecek, "Şey Tinderthy...
annen bir gün, Uygulama Mağazası'na girdi.
Sonra da bütün gün şunu yaptı:
'Hayır. Yeterince iyi.'
İşte senin hikayen de böyle."
Ebeveynler onları sürekli
yanımıza getirmese, çocuklarla bir sorunum olmazdı.
En büyük sorunum bu.
Onları sürekli görmesem iyi, anlarsınız ya?
Birçok ebeveyn bu konuda anlayışlı, bazıları hiç değil.
Bu sene Bonnaroo'ya gittim. Oraya giden oldu mu?
Evet. Harika, değil mi?
Tennessee'de kocaman bir müzik festivali. Dört gün boyunca kamp ve müzik.
Çok eğlenceli.
Ama bazen ebeveynler gelip, lanet çocuklarını da getirirler.
Bonnaroo'da koşturan üç, dört yaşında çocuklar olur.
Şöyle demek istiyorum, "Hey, burada uyuşturucu kullanıyoruz.
Tamam mı?
LSD aldım ve çocuğun korkutucu geliyor.
Ruhumun derinliklerine bakıyor ve ne gördüğü umurumda değil.
O bir şeytan ve onu öldüreceğim.
Şeytanı öldürüp, müzik festivalindeki herkesi koruyacağım.
Evet Kendrick, her şey iyi olacak çünkü o şeytanı öldüreceğim."
Çocuklarınızı götürmemeniz gereken yerler var, mesela iyi bir restoran.
İyi bir restorana gittiniz mi? Yemek başına 80 dolar verirsiniz.
Güzel bir buluşmadasınızdır. Gömlek giyersiniz.
Sevişmeye çalışırsınız. Bunu hak edersiniz.
Yelp'e baktığınızda, üç dolar işareti vardır. Bu akşam olacak.
Doğru yeri bulursunuz. Oturur oturmaz,
kucağınıza mendil koydukları bir yer.
"Bu kölelik. Bunu neden yapıyorsun?
Buna gerek yok." dediğiniz bir yer.
Hiç şöyle bir Yelp yorumu görmedim,
"Masamda mendil varken, gerzek gibi orada oturdum.
40 dakika pislik gibi oturdum."
Ama güzeldir. Randevu gecesi. Kabul edersiniz. Ambiyans hoştur.
Mutlu halde oturursunuz, doğru yeri buldunuz.
İki masa ötede şu olur:
"Hayır! İstemiyorum!"
Lanet küçük çocuk.
O engelli koltuklarından birinde
küçük bir bebek.
Yüksek sandalye, ne derseniz. Ne dediğiniz umurumda değil.
Biz onlara oturmayız. Öyle engelli değiliz.
"O neden burada? Yemek başına 80 dolar için mi? Büyük ziyan.
Bunu hatırlamayacak bile." derim.
Ayrıca, ağız tadı şekillenmemiş.
Şefin şaheserini anlamıyor ki.
Sizi temin ederim, ayağımla ezdiğim
bir muzla daha mutlu olur.
Benim bunu yaptığımı görüp, şöyle yapabilir:
"Mus mu?" der. Ben de, "Bu doğru dostum. Mus." derim.
Bir kısmını yüzüne sürer, birazı ağzına girer.
Ve çok sevimli görünür.
Çocuklar sevimlidir. Sevimlidir. Çocuğunuz varsa, bunu söyleyebilirim.
Çocuğunuz var mı? Varmış gibi görünüyor. Çocuğunuz yok mu? Kaç yaşındasınız?
- 30. - 30 için berbat görünüyorsun.
57 falansın sanmıştım. Bu delilik.
Kenarlardaki beyaz saçlar yüzünden.
Çocuklar bazen sevimlidir ve bir anda sevimli olmazlar.
Etrafta koşturup eğlenirler, sonra bir anda altlarına doldururlar.
Altlarına sıçarlar.
Herkes, her şey normalmiş gibi davranmak zorundadır. Kaka kokar.
Ne kadar küçük oldukları umurumda değil, kaka kokusu, kaka kokusudur.
Sorun şu ki, altlarına yaptıklarında, bunu anlamazlar.
Bunu hiç hissetmezler. Şöyle yaparlar:
Şöyle... Değil mi? Paçalarından akacak dostum.
Beni yanlış anlamayın. Altıma yaparım. İçki içiyorum, tabii ki altıma yapıyorum.
Ama bunu iki yılda bir yapıyorum.
Hem ben yaptığımda, altıma doldurduğumu fark ediyorum.
Gidip arkadaşlarıma şöyle demem:
"Sanırım fırını açık bıraktım. Gidip ona bakmam gerek.
Pardon çocuklar. Planları iptal etmek istememiştim."
Dürüst olmak gerekirse, bu yıl altıma yaptım.
İki yılda bir dediğimde, maksimum iki yıl demek istedim.
Ortalamayı kastetmemiştim.
Yapmamın üstünden en fazla iki sene geçer.
Evet, bu nisan ayında oldu. Zamanını biliyorum.
Uçaktaydım, Avustralya'ya gidiyordum. Altıma...
Altına sıçmak için iyi bir zaman var mı?
"Keşke şu anda altıma yapıp, bunu aradan çıkarabilsem." dediniz mi?
13 saatlik bir uçuştu. Altı saat geçmişti,
işemeye gittim.
İşediğinizde birazcık osurduğunuz da olur mu? Bunu herkes yapar.
Kızlar da yapıyor mu?
Yapmıyor mu?
Çok şey kaçırıyorsunuz. Yapmanız gerek.
Kızlarda daha bile iyi çünkü onu kapatabilirsiniz.
Tuba sesi gibi olur.
Bacağını kıpırdatıp...
Miles Davis'in tubayla yaptığı gibi.
Şöyle yaparsınız...
Anlarsınız ya?
Bunu yapıyordum. İşeyip osuruyordum.
Sonra bir anda şöyle oldu:
"Hayır, sadece bir baloncuktu." dedim.
Buna inanmak istemedim. Sonra koltuğuma geri döndüm.
Cam kenarında oturuyordum, insanları kaldırmam gerekti.
"Pardon. Üzgünüm. Kalkın. Pardon."
Sonra oturdum. Oturur oturmaz, "Bir sorun var." dedim.
Ezilme yaşandı. Ezilme olduğunda, bunu gerçekten hissedebilirsiniz.
Şöyle dedim, "Siktir. Kalkın.
İşimiz bitmedi. Kalkın. Bitti sanmıştım, bitmemiş.
Üzgünüm. Kalkın." Tuvalete koşmam gerekti.
İç çamaşırımın ortasındaki lanet şey.
Evet.
Şu genişlikte ve şu uzunluktaydı.
Şili haritası gibiydi.
Şili'nin topoğrafik haritası gibiydi.
Dağlar ve diğer şeylerle.
Çabuk yakaladım. Pantolona geçmemişti.
Ama iç çamaşırını kurtaramadım.
İç çamaşırımı, uçağın tuvaletinde çöpe atmak zorunda kaldım.
Yetişkin gibi, başımın çaresine baktım.
Durumun çaresine baktım.
First class'ta olsaydım, şöyle yapabilirdim:
"Hey, köylü. Şunu benim için hallediver."
Ama ekonomi sınıfında öyle olmuyor. Kendin halletmek zorundasın.
İç çamaşırını, uçak tuvaletindeki çöp kutusunun
lanet küçük deliğine
sıkıştırmak nasıldır, bilir misiniz?
Tuvaletten çıkmak üzereydim ki durdum.
"Dur, bekle." Çıkmadan önce, kağıt havlu aldım.
İç çamaşırını kapamak için onları üstüne koydum.
Bekleyen adamın gelmesini istemedim.
Ben ne yapardım, biliyorum. Bir şey attığımda,
çöpün üst kısmında, kirlenmiş iç çamaşırı görseydim
ilk düşüncem şu olurdu:
"Az önce kimin yanından geçtim?"
Önümdeki yedi saat boyunca, koridorda gezinip
hafızamı zorlamaya çalışırdım.
Ta ki şunu diyene kadar, "Bunu sen yaptın.
Biliyorum. Ne yaptığını biliyorum."
Bunu saklamanız gerek.
Ormanda çocuk öldürürseniz, üstünü yaprakla kaplamalısınız.
Tinder buluşmasından hamile kalmış.
Adama da söylemiş. Adama söylemeyecekti.
Planı buydu. Bunu kendi başına yapacaktı.
"Soyadını bile bilmiyorum." dedi.
Bu da mantıklı göründü.
Sonra fikrini değiştirdi. Sekiz ay sonra.
Sekiz ay ve bir hafta sonra.
"Ari, bilmeye hakkı var." dedi.
Ben de, "Evet, uzun zaman önce öğrenmeliydi." dedim.
Şimdiyse, hiç bilmemeye hakkı var.
Ona söyledi. Parkta buluştular.
Kelimesi kelimesine şöyle dedi: "Biraz garip karşıladı."
Öyle mi yaptı?
Biraz tuhaf mı karşıladı?
Önümüzdeki salı günü baba olacağını öğrendiğinde, tuhaf mı karşıladı?
Bu haberi sakin karşılamadı mı?
Bunu nasıl karşılamasını isterdin? Adamın bakış açısına göre,
o aramadan beklediğin şeyle, görüşmeden sonra öğrendiğin arasında...
ne büyük bir fark var.
Aylardır görmediğim bir kadın beni ararsa,
buradaki her erkek gibi aklıma ilk gelen,
ilk düşüncem şu olur: "P'yi istiyor olmalı.
Sanırım, sandığımdan da iyi.
İyi bir penisim olmalı.
Bunca zamandır onu düşünüyor olmalı.
Muhtemelen kilisede, işte, arkadaşlarıyla iken kafasını toplayamıyordur.
Sürekli o penisi düşünüyordur.
Bağımlılık yaratıyor. Anlıyorum."
Arkadaşları şöyle der, "Margaret, nereye gittin? Ortadan kayboldun."
"Evet, o P'yi düşünüyorum."
Sonunda, daha fazla dayanamadı.
Zayıf düştü.
Açlığına yenik düştü.
Pes edip aradı.
Biliyor musunuz?
O P'yi elde edecek.
Kafam böyle işliyor. O parka, bu düşüncelerle
mutlu gitmişim, bilirsiniz. Sonra onu mu görüyorum?
Mevsimleri şöyle bir hesaplarım ve...
Hayır.
Lanet olasıca...
Oyun bitti.
Bu nasıl tuhaf değil? Beyin parçalarımı toplarken iyi eğlenceler.
Bazı insanların çocukları olmalı. Çocuklara çok fazla laf ediyorum.
Bazı insanlar çocuk sahibi olmalı. Bunu şöyle anlarsınız.
Ebeveyn olup olmamanız gerektiğini anlamak için bir yöntem geliştirdim.
Çocuğunuz olacağını söylediğinizde arkadaşlarınızın tepkisine bakarsınız.
Yapıp yapmamanız gerektiğini böyle anlarsınız.
Anlarsınız ya? Bu olay iki farklı uçta gerçekleşebilir.
Diyelim ki evlisiniz.
Bir kadınla bir süredir birliktesiniz, maddi durumunuz iyi.
Konuşursunuz, çocuk istersiniz. Hamile kaldığında arkadaşlarınıza söylersiniz,
"Samantha hamile." Arkadaşlarınız da:
"Yaşasın dostum. Tebrikler. Sizin adınıza mutlu oldum. Çok güzel." derler.
Bu bir taraf.
Siz böyleyseniz, yapın gitsin. Ben onaylıyorum.
Arkadaşlarınızın diğer yarısı da bir süredir biriyle birliktedir.
Arkadaşlarına söylerler, "Margaret hamile."
Herkes şöyle der, "Siktir.
Olamaz.
Ne yapacaksın?
Onu öldürmeyi düşündün mü?
Sakın yapma. Polisiye diziler izliyorum. DNA'dan yakalanıyor dostum.
Bir saç teliyle seni yakalarlar. Yapman gerekirse, birini tut."
O insanlar için, Tinder buluşmalarında hamile kalanlar için...
kürtaj sadece bir hak değil, bir sorumluluktur.
Her zaman bunu yapmazlar gerçi. Arkadaşım Luis Gomez de onlardan biri.
New York'ta bir komedyen. Kız arkadaşını hamile bıraktı.
İki aydır görüşüyorlardı. "Ne yapacaksın?" dedim.
Bu arada, kimse evli çiftlere "Ne yapacaksın?" diye sormaz.
Bu soru, evli bir çifte asla sorulmaz.
"Ne yapacaksın?" dedim.
"Bilmiyorum. Kaçmayı düşündüm.
Gerçi benzin param yok,
sanırım aynı eve taşınacağız." dedi.
Kahretsin. Kaçmakla...
aynı eve taşınmanın arası yok mu?
Sanki arada hiç düşünülmemiş bir şeyler var.
"Ne demek istiyorsun?" dedi.
"Kaç aylık hamile?" "İki aylık." dedi.
"O halde, faturası hâlâ sende olmalı." dedim.
"Küçük bir rafa kaldırma bedeli karşılığında geri verebilirsin."
"Neden bahsediyorsun?" "Kürtajdan bahsediyorum. Kürtaj."
Çocukları oldu. Bu arada, bir hayat tavsiyesi.
Arkadaşlarınızdan birine kürtaj yaptırmasını söylediğinizde,
onlara bu tavsiyeyi verdiğinizde, kürtaj yaptırmazlarsa...
onlara kürtaj yaptırmalarını söylediğinizi unutmazlar.
Evet, bunu asla unutmazlar.
Ne zaman Luis'le çocuğunu mangal partisinde görsem,
onu tutarak gelir. Şöyle der:
"Ari Amca geldi. Bize senden kurtulmamızı söylemişti."
"Dostum, bunu söylemeyi bırak.
Bir yıl boyunca komikti ama artık yedi yaşında.
Bana kızgın. Onu her gördüğümde, bana şöyle yapıyor. Yeter."
Peki siz... Size bir soru sorayım.
Hepinizin işi var, değil mi? Ya da geçmişte işiniz olmuştur.
Hiç işinizi robot gibi yaptığınız oldu mu? Düşünmeden.
Sırf gerekeni yaparak.
Bilirsiniz, keyfiniz yerindeyse de
şarkı söyler, mırıldanır ya da ıslık çalarsınız. Çalışırken ıslık çalmak.
Herkes bir noktada bunu yapar. Çalışırken ıslık çalar.
Evet. Gayet güzel. Islığın ne olduğunu biliyorsun.
Sizce...
Kürtaj yapan doktorlar, çalışırken ıslık çalarlar mı?
Kesin öyle olmalı. Her gün değil. Tabii ki her gün değil.
Yani cuma günü 16:30'da.
Şöyle yapıyorlardır:
Herkes hafta sonu için çalışıyor
Herkes çalışıyor...
Kürtaj böyle mi olur? Bilmiyorum. Daha önce bunu hiç görmedim.
Arabada beklemişliğim var ama içeri hiç girmedim.
Sanırım içeriye dalıp, cenini kapıp, çöp kutusuna atıyordur.
Kaçırırsan da hemşire yardım eder. "İşte böyle."
Olmadı mı? Böyle olmaz mı? Pekala.
Bu noktada, anneler başta olmak üzere, buradaki bütün kadınlara
benden nefret etmedikleri için teşekkür etmek isterim.
Çünkü ne zaman izleyici benden kopsa, bu hep anneler olur.
"Siktir git. Umarım asla çocuğun olmaz." diyen kadınlar.
"Biliyorum. Bence de. Aynı fikirdeyiz."
Kendinizi kaybetmediğiniz için teşekkürler kadınlar.
Kadınlar bazen kötü temsil ediliyor. Her zaman değil.
Her zaman öyle değil ama bazen.
"Kadınlar delidir." Bunu duydunuz mu? Bunu hep duyuyorum, hiç sanmam.
İnternet'te, kadınların hormonlarıyla ilgili bir makale okudum.
Orada şöyle yazıyordu. Kadınların beyninde,
erkeklere göre yüzde 40 daha fazla hormon var.
Yüzde 40 daha fazla. Hem de bu, adet döneminde değil.
Adet döneminde ne olduğunu bilmiyorum. Cehennemin kapıları açılır.
Bundan bahsetmiyoruz. Ayın üç buçuk haftasından bahsediyoruz.
Erkeklerin maksimum noktasında ne varsa, kadınlarda yüzde 40 fazlası var.
Oralardan, erkeklerin haberdar bile olmadığı şeyler fırlıyor.
Bizim olayımız şurada, sizdeyse, "Duygular, duygular, hisler."
Erkekler size deli diyor. Neden? İki haftada bir yok yere,
"Siktir git." dediğiniz için mi?
Yüzde 40 daha fazlayken, bu iyi bir ihtimal.
Yüzde 40 daha fazlayken, haftanın en az üç günü
uyandığımızda, elinizde makasla tepemizde bekleyerek...
"Bugün değil." deseniz yeri.
Sonra zıplayarak gidersiniz.
Şok edici biçimde deli olmadığınız için tebrikler kadınlar.
Erkekler, altı saatten az uyuduklarında,
trafikte önlerini kestiğinizde
sizi iş yerinize kadar takip edip, öldürmekle tehdit ederler.
Arada, "Siktir git." denmesini tercih ederim. Sorun değil.
Kardeşim, çocuğunu her yere götüren insanlardan biri.
Ailenin bunu yapabileceğini görmek çok hayal kırıklığına uğratıyor.
Kardeşim artık Avrupa'da yaşıyor.
"Vergi" ödemesi gerektiğini bilmiyordu.
Böyle dedi.
"Bunlar herkes için miydi?" "Evet, herkes ödemeli."
O da hiç ödemedi.
Hükümete 200 bin dolar borcu var.
Evet, durum kontrolden çıktı.
Sonunda dedi ki, "Üzgünüm, ben gideceğim.
Size borcum varken, burada kaldığım için kendimi kötü hissediyorum
o yüzden buradan gideceğim.
O lanet parayı asla alamayacaksınız, o yüzden gideceğim."
Avrupa'da yaşıyor. Görünüşe göre, Avrupa da Amerika'nın aynısı.
Artık arada hiçbir fark yok.
Küçük farklılıklar var.
PornHub.uk. yazmanız gerek.
Ama alışıyorsunuz, öğreniyorsunuz.
Sadece biraz farklı porno. "Kıçıma sok."
Bu korsan mıydı? Az önce ne yaptım?
Nasıl bir aksandı o? İngiliz miydi? İngiliz yapmaya çalışmıştım.
Sanırım hiç anlamamışım.
Komedi festivali için Danimarka'ya gidecektim.
Beni Danimarka'ya götürdüler ki bu çok hoş oldu.
Kardeşim aradı, "Hazır Avrupa'dasın, bir şeyler yapalım."
"Tabii. Ne yapmak istersin?"
Takvimine baktı, Oktoberfest yaklaşıyordu.
"Oktoberfest'e gitmek ister misin?" Dedim ki, "Herhalde."
İki Yahudi, gizlice Almanya'ya mı gidecek?
Haydi orayı ele geçirelim.
Hitler'in mezarına işeyelim.
"Hitler'in mezarı olduğunu sanmıyorum." dedi.
Her yere işeyeceğim, denk gelirse, gelir.
Aynen öyle yaptım. Almanya'da her yere işedim.
25 kez falan dışarıya işedim.
Her zaman. Başınız derde girmez.
Yahudi iseniz, bu gibi küçük şeyler için başınız derde girmez.
Gerçekten kötü bir şey yapmanız gerek. Araba çalmanız falan gerek.
Küçük şeyler için sizi bırakırlar. Bilirsiniz, olanlar yüzünden.
Sanırım hâlâ kendilerini suçlu hissediyorlar.
Durumu bilmiyorsanız, küçük bir anlaşmazlık yaşadık.
Biz kaybettik. Belli ki biz kaybettik.
Biraz aşırı tepki verdiler, o yüzden...
Pekala, daha fazla soykırım şakası yok.
Her neyse, Almanya'ya trenle gittim, tamam mı? Aman ne değişiklik.
Bu sonuncusuydu. Bu kadar yeter çocuklar. Başka şaka yok.
Haydi ama. Buna gülemezsiniz.
Hiç iyi değil.
Kardeşim benimle buluştu, arabasını aldı. Tren garında buluştuk.
İkimiz de zıplıyoruz, "Shaffir kardeşler, Oktoberfest'e gidiyoruz."
Çok heyecanlıyız. Sonra arka kapısı açıldı.
Ve şunu duydum, "Hayır! İstemiyorum!"
Dört yaşındaki çocuğunu Oktoberfest'e getirmiş.
"Benimle dalga mı geçiyorsun?" dedim.
"Getirmese miydim?"
"Evet. Beni doğru anladın. Onu getirmeni istememiştim."
İşi batırdıklarını anlayan ebeveynlerin söylediği şeyi söyledi.
"Bir şey söylemeliydin.
Onun gelmesini istemiyorsan, bir şey söylemeliydin."
"Neden bunu söylemek zorundayım? Bunu söylemek zorunda değilim.
Şarbon getirme dememiştim. Bunu kendin düşündün.
Çocuğunu bira festivaline getirmemeni söylememe gerek yok."
"Neden?" demeye başladı. Buna içerledi. Ebeveynler bunu yapar.
"Neden burada olmasın ki?"
Dedim ki, "Çünkü çok sarhoş olmayı planlıyorum.
Onun toleransından emin değilim.
Bana göre, her akşam ilk kusan kişi o olacak.
Az önce kustu. Sebepsiz yere kustu.
Peki bu nasıl olacak?"
Bana bunu kabul ettirmeye çalıştı. "Ari, haydi ama. Yaşına göre çok zeki."
Pekala ama benim yaşıma göre çok aptal.
Ben onun anaokulunda değilim, o benim bira festivalimde.
Bana göre, okuma yazma bilmiyor. Yani akıllı değil. Üzgünüm.
Okuma yazma bilmeyen birini bana zeki diye yediremezsin.
Tinder buluşmasından hamile kalmış.
Burada Tinder'ın ne olduğunu bilmeyen var mı?
Hepiniz biliyorsunuz. Ya da kimse itiraf etmeyecek.
Büyükannem bana sordu:
"Bir Tinder ne?" Dedim ki, "O 'bir' şey değil."
94 yaşındaki bir kadına Tinder'ı nasıl açıklarsın?
"Hiçbir şey bilmiyorum." dedi.
Dedim ki, "Pekala, bakalım..."
"Bir zamanlar, adı Steve Jobs olan büyük bir adam vardı.
Bilgisayarın gücünü alarak, bunu herkesin eline verdi.
Her zaman, dünyadaki bütün bilgiye
avuç içimizden ulaşabiliyorduk.
İnsan gelişiminde harika bir dönemdi.
Gerçekten öyleydi.
Yedi yıl içinde, bunu, sevişmek için kullanmaya başladık." dedim.
Eş cinseller, bunu iki sene içinde çözdüler.
Bizden çok öndeydiler.
"Bütün eş cinsel bilim adamları,
elinizdeki işi bırakın. Bu işi çözün.
Bilgi aktarmak için buna ihtiyacımız yok. Haydi sevişelim."
Sonra da arkadaşım bunlardan biri yüzünden hamile kaldı.
Ebeveynler beni çok rahatsız ediyor. Bazen sorun, videolar.
iPhone 6, şimdi de 7.
Herkes kendini kameraman sanıyor.
Öyle değiller.
Boktan videolar çekiyorlar. Kalite değil. Kalite harika.
Sorun, çekilen şey.
Çektikleri her şeyin, insanlara gösterilmeye değer olduğunu düşünüyorlar.
Ama orada bir "sil" tuşu var. O tuşu kullan.
Ne zaman kardeşlerim ya da arkadaşlarım bana videolar gösterse,
"Çocuğumun videosuna bak." diyorlar. Dexter gibi hissediyorum,
o duygunun taklidini yapmam gerek...
normal bir insanın o durumda hissettiklerini.
Her zaman, "Tatlı mı? Bunu nasıl yapıyorsun?" diyorum.
Hep en aptalca şey oluyor. "Yürüyor."
"Evet, hepsi aynı şeyi yapıyor. Bu hiç de...
YouTube'u açıp, beş yaşındaki bir çocuğun, golf topunu
200 metre uzağa fırlattığı bir video izleyebilirim.
Bana yürümeyi mi gösteriyorsun? Siktir git.
Çocuğun hiç de etkileyici değil."
"Bak, 'dada' dedi."
"O kelime öyle söylenmez.
Tebrikler. Bir hatayı videoya çekmişsiniz. Eminim çok utanacak."
Çok sinir bozucular.
Şunu görüyor musunuz? Burada kimin çocuğu var?
Kaç kişinin çocuğu var? Birkaçınızın. Kaç yaşındalar?
- Beş. - Beş. Beş yaşında. Bir tane.
- Ondan sonra durdunuz mu? - Evet.
İyi, aferin.
Birçok insan gibi ejderhayı kovalamıyorsunuz.
"Belki de sekizincisi iyi olur."
Çocuğunuz hiç oynarken bunu yapıyor mu?
Oyun alanında oynarken, iyi vakit geçiriyorlar.
Düşüyorlar. "Önemli değil." diyorlar. Kalkıp oynamaya devam ediyorlar.
Ama izleyen biri varsa, şöyle yaparlar, "Bunu gördün mü?
Pekala, işler senin için çok kötü bir hal alacak.
Ama şunu bilmeni isterim ki, bunu kendin istedin."
Ağlamaya başlarlar. Ama canları yanmadığı için gerçekten ağlamazlar.
Hatırladıkları kadar, ağlamayı taklit ederler.
Hafızalarından. İyi yapamazlar. Oyuncu değiller, hiç ders almamışlar.
Nasıl yapacaklarını bilemezler. Düşerler ve...
"Dostum, hayalet gibisin. Ağlamıyorsun."
Üzgün bile değiller. Sadece, üzülebileceklerini düşünüyorlar.
Üzgün olmaya çalışırlar.
Feminist bloggerlar gibiler.
Kimse, bir feminist blogger'dan daha mutsuz olamaz.
"Siktir git. Senden nefret ediyorum. Berbatsın."
"Neden bu kadar canın sıkkın? Çok güzel bir gün."
"Kapa çeneni, erkek. Bana nasıl hissedeceğimi söyleme."
Ebeveynler, anne baba olmayanlar gibi uyanmazlar.
Sanırım, ebeveynler, bununla ilgili dürüst fikirlerini...
benimle paylaşsalar, durumu kabullenebilirim.
Birçok ebeveyn der ki, "Her saniye bizim için nimet.
Her zaman bir nimet, her saniye."
Derim ki, "Her saniye mi?
O halde neden göz altı torbalarınız seğiriyor?
Şuraya kadar inmişler, bir de seğiriyorlar.
Patlamak üzereler."
Arkadaşımın çocukları var. Avi'nin, dört ve yedi yaşında iki çocuğu var.
Sabahları böyle uyanıyor. Ebeveynler böyle uyanıyor.
Pazar günü, alarm çalar. Huzurlu bir şekilde uyuyor, tamam mı?
Alarm çalıyor. Alarm çalar çalmaz,
"Kalk, hareket et! Dişlerini fırçala! Kıyafetler. Yemek.
Yürü. Hareket et. Şimdi!
Yürü!"
Lanet Afganistan ve her gün bombalar patlıyor.
Botlarınla uyuyorsun.
Böyle nasıl yaşanır?
Bekarlar böyle yaşamaz. Biz böyle uyanmayız.
Çocuğunuz yok mu? Ben pazar günleri böyle uyanırım.
Öncelikle, alarm falan yok. Ne zaman uyanırsam.
Kader saat kaçı uygun görürse.
Huzur içinde uyursunuz, tamam mı? Bir süre sonra, şöyle olur...
Bunu hatırlıyor musunuz ebeveynler? Yatağa dönmeyi hatırlıyor musunuz?
O günleri hatırladınız mı?
İki saatlik göz kırpmayı hatırladınız mı?
Saate bakıp, "9:30 mu? Pekala... 11:15 mi? Bu da nasıl oldu?
Zamanda yolculuk mu yaptım? Bu nasıl oldu?
Hiç sanmıyorum... 12:45 mi? Neler oluyor?
Ben bir... 14:00 olmuş." dersiniz.
Fiziksel olarak uyuyamayacak hale gelene kadar uyumayı hatırlıyor musunuz?
Orada yatarsınız... Çabalarsınız. Bu sizi denemekten alıkoymaz.
Ama gözleriniz kapalı halde, 45 dakika orada yatarsınız.
"Bu olmayacak.
Uyumak için elimden geleni yapıyorum.
Uyuyamıyorum, bari kalkayım.
Güneş batıyor.
Yine intihar etmeden, D vitamini alsam iyi olur." dersiniz.
Ebeveynler bana şunu sorar, "Kendini yalnız hissetmiyor musun?
Çocuk olmadan yalnız hissetmiyor musun? " Ben de, " Evet.
Asla tecrübe edemeyeceğiniz derin bir yalnızlık hissi.
Bir asır sürecek, derin bir yalnızlık.
Aşırı yalnız hissediyorum.
Evet.
Arkadaşlarımı aradığımda daha az yalnız hissediyorum. İşe yarıyor." derim.
Yanında tatlı şeylerin olmasını isteme durumu var. Bunu anlıyorsun.
Arkadaşlarının dolduramayacağı bir boşluğu dolduruyor.
Yeğenlerim var.
Onlar yanımdayken, o boşluk doluyor.
Onlarla oynayıp, onlara bir şeyler öğretmek harika.
Ama onlarla aynı şehirde yaşamıyorum. Onların yanında değilken, ne yapacağım?
Parklara gidip, rastgele çocuklarla oynuyorum...
Ebeveynler bundan hoşlanmazlar.
Ebeveynler her zaman şöyle derler, "Çocuğumdan uzak dur."
"Çocuk tacizcisi değilim." derim.
Ama çocuk tacizini söylediğiniz anda, bir tek bunu düşünürler.
Peki ne yaparsınız? O boşluğu nasıl doldurursunuz?
Bekarlar o boşluğu nasıl doldururlar?
Köpeklerle.
İşte böyle doldururuz. 30'un üstünde birini köpekle gördünüz mü?
Çok tuhaf davranırlar.
Köpekleri çok severim.
Bir köpeğin ağzını bile yalarım, umurumda değil.
Ona o dili atarım. İyi bir çocuksa, o dili ister.
İyi bir çocuksa, o dili alır.
Şöyle yaparım, "İyi bir çocuk musun?
İyi bir çocuksun."
Sahipleri bana tuhaf tuhaf bakarlar.
"Hastalık kapmaktan korkmuyor musun?" "Evet, depresyondan korkarım." derim.
Lütfen bunu yapmama izin verin.
Nicole bebeğini doğurdu.
Tinder'daki kadın.
Çocuğuna tavsiye ettiğim gibi, Tinderthy adını vermedi.
Erkek için Tinderthy, kız için de Con-swipe-a adını önermiştim.
Etnik hava katsın diye, anlarsınız ya?
Lanet olasıca çöp.
Bebeğini doğurdu. Hayatının değişmeyeceğini söylemişti.
New York'ta, Brooklyn'de yaşıyordu.
Şimdi Arkansas'da yaşıyor.
Arkansas'da hangi şehir diye mi sordunuz?
Arkansas'da havalı birkaç şehir mi var? Hayır. Kimse bunu sormadı.
Arkansas'da havalı şehir falan yok.
Kesinlikle kürtaj yaptırması gerektiğini düşündüğünüz birileri var mı?
Onlara bakıp dersiniz ki: "Bunun yasal olma sebebi, sensin."
Bu durum yüzünden, başkalarının da bunu yapma izni var.
Bazen kürtaj yaptırırlar, bazen de yaptırmazlar.
Kürtaj yaptırmadıklarında hep ne derler?
Dünyadaki herkes, onun kürtaj yaptırması gerektiğini bilir.
Onlar da derler ki, "Kürtaj yaptırmam gerektiğini biliyorum ama olmaz, çünkü..."
- İsa. - İsa. Evet, Tanrı.
Her zaman İsa'dır.
Hep İsa'yı sebep gösterirler. "Kürtaj yaptıramam. Din yüzünden."
Nicole da böyle dedi. "Kürtaj yaptıramam. Din yüzünden."
"Peki, o adamla Roxy gece kulübünün arkasında sevişirken, din neredeydi?"
Anlamıyorum. İsa da orada mıydı?
İsa, adamın elinden prezervatifi mi alıyordu?
"Hayır, bu menfur bir şey. Yapamazsın.
Ya bu çöplükte prezervatifsiz sevişirsiniz, ya da hiç sevişmezsiniz.
Tanrı öyle buyurmuş."
Bu işe yaramaz. Bilin diye söylüyorum, mantıken.
Dini kürtaj yaptırmamak için sebep gösteremezsiniz.
Kürtaj yaptırmak zorunda değilsiniz.
Ama bunun sebebi olarak, dini gösteremezsiniz.
Bu olmaz. Uzun süre dini eğitim aldım.
Evet. Eskiden şöyleydim... Onlardan biriydim.
Evet. Bu tarafta da vardı.
Yani bu konuda bilgi sahibiyim.
Olay şöyle. İşe yaramamasının sebebi şu.
Direkt cennete gitmenizin tek bir yolu var.
Özellikle de Hristiyanlıkta.
Arafta kalmadan, cehenneme gitmeden, direkt cennete gitmenin
tek yolu, günahsız ölmek.
Günahsız ölmenin tek yolu da,
doğmadan önce kürtajla alınmanız.
Yani...
İsa'yı ve bebeğinizi seviyorsanız...
onu cennete göndermelisiniz.
Ben sadece Tanrı'nın sözünü yaymaya çalışıyorum. Bugün olayım bu.
Çok teşekkürler millet. Benden bu kadar.
Harika izleyicilersiniz.
Gerçekten harikasınız.
Alt yazı çevirmeni: Meltem Oznalci